+ Fly away ... LOVE (รอคริสมาสต์)

posted on 14 Nov 2009 00:02 by tamanegi in 00-Diary

 

- Fly away ... LOVE - 

 

กาลครั้งหนึ่ง...

มีคนสองคนที่อยู่ด้วยกันมาตลอด แล้วอยู่ดีๆวันนึง อีกคนก็ต้องจากไปเดินตามหาฝันของตัวเอง
แล้วถ้าแม้แต่คำว่ารักที่ไม่เคยเอ่ยปากบอกกันเลยสักครั้งแต่เข้าใจได้เองในความรู้สึก

.................ก็ยังรั้งไว้ไม่ได้

และถ้าเกิดว่าเขาอยู่ไกลจนมองหาเธอไม่เจอ............
.
.


ม้านั่งสีครีมอ่อนที่ตั้งอยู่ตัวเดียวท่ามกลางต้นไม้ที่เรียงรายเป็นแถวยาว ไปตามถนนที่เงียบสงบ
ถูกจับจองโดยผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาล ถึงเธอจะไม่ใช่คนที่ซื้อมันมาวางไว้หรือเป็นเจ้าของมันจริงๆ
แต่การมานั่งที่นี่ ทุกวันๆ มันทำให้เธอกลายเป็นเจ้าของที่ตรงนี้ไปโดยปริยาย ...

ร่างบางเอนหลังพิงพนักของม้านั่ง ตาเรียวคมทอดยาวสู่ผืนฟ้าเบื้องบน ก่อนจะ..
หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อปะทะกับแสงแดดอ่อนๆ ปากสีชมพูบางๆ พึมพำกับตัวเองเบาๆ....

"อิจฉาคนบนนั้นจัง.."

ถึงคำพูดจะบอกว่าอิจฉาแต่น้ำเสียงเธอกลับไม่ได้เหมือนคนที่กำลังอิจฉาเลยสักนิด
มันเหมือนคนที่หาทางออกในชีวิตไม่เจอ และเลือกที่จะนอนหลับตาอยู่เฉยๆ
เฝ้าแต่ฝันว่าสักวัน คนบนนั้นที่เธอก็ไม่รู้ว่าใคร จะมาพาเธอไปจากโลกใบนี้สักที..

ในเมื่อโลกใบนี้ ถึงจะไม่มีเธออยู่ซักคน ก็คงไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว..

"มานั่งตรงนี้อีกแล้วนะ.."

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างๆ เขาคือเจ้าของม้านั่งอีกคนนึงงั้นหรอ?
หญิงสาวหันไปยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะเอามือตบลงที่ว่างข้างๆเบาๆ

"นายก็เหมือนกัน ตามมานั่งกับฉันอีกแล้วนะ.."

"..................."

ความเงียบเข้าปกคลุมคนหญิงชายคู่หนึ่ง ต่างคนต่างตกอยู่ในความรู้สึกของตัวเองที่ยากจะเข้าใจ
ใจนึงที่อยากจะอยู่ที่ตรงนี้ตลอดไป อีกใจนึงที่ยังไงก็เรียกร้องที่จะทำตามความฝันของตัวเอง
คนนึงที่อยู่ข้างกายและคอยให้กำลังใจมาตลอด ในวันข้างหน้า การจะเจอกันมันคงไม่ง่ายอีกต่อไปแล้ว

ไม่ใช่แค่ชายหนุ่ม ... แต่รวมถึงหญิงสาวด้วย

ถ้าหากว่าความรู้สึกมันอยากเจอ แต่ร่างกายกลับมาเจอไม่ได้
พวกเขาควรจะทำยังไง... จะจัดการกับความรู้สึกนั่นยังไง
ร่างกายที่ทำตามหัวใจเรียกร้องไม่ได้ .. จะทรมานแค่ไหนกันนะ

ถ้าหากว่าวันนึงเขากับเธอต้องห่างไกลกันออกไปเรื่อยๆ จนเหมือนอยู่กันคนละโลก
การจะรั้งและยื้อกันและกันไว้ มีแต่จะยิ่งทำให้ทรมาน... และผูกมัดจนเกินไป

วิธีสุดท้ายที่ทำได้ และเจ็บน้อยที่สุด.. คงเป็นการปล่อยให้ปีกของอีกฝ่ายได้กางออก
และบินสู่โลกที่เป็นของเธอหรือเขาเอง ปีกที่จะบินได้อย่างอิสระ... แต่มันจะบินได้จริงๆใช่มั้ย?

"เอ้อออ.. คริสมาสต์นี้ไปเที่ยวกันนะ"

"ได้อยู่แล้ว!!"

"อยากได้ของขวัญจากซานต้าจัง"

"นี่เชื่อเรื่องแบบนั้นด้วยหรอ?" เขาขมวดคิ้วทันที เมื่อคนที่เดินอยู่ข้างๆทำตัวเหมือนเด็กๆกำลังฝันถึงซานต้า

"ไม่รู้สิ แต่เรารู้จักกันครั้งแรกในวันคริสมาสต์นะ ของขวัญจากซานต้า!...เพราะซานต้าใจดีเสมอ"

.
.
.

ภาพของเขากับเธอที่เคยอยู่ด้วยกัน เริ่มเวียนกลับมาอีกครั้ง ความทรงจำจางๆ
ที่ถึงมันจะจางลงไปมากแล้ว แต่มันก็ยังมองเห็นเป็นภาพที่สวยงามอยู่
ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ... เขาในปัจจุบัน ยังคงนั่งอยู่ที่ม้านั่ง และหวนนึกถึงเรื่องเก่าๆ
ภาพของผู้หญิงคนนึงที่เวลาคิดถึงทีไร หัวใจเขาก็อุ่นขึ้นมาได้ทุกครั้ง ....

"ซานต้าครับ.. คริสมาสต์ปีนี้ ผมอยากเจอเธออีกซักครั้ง..จะได้มั้ย?"

คริสมาสต์ปีนี้ ซานต้าจะพาเธอมาหาเขาได้รึเปล่านะ หรือซานต้าจะเบี้ยวกันล่ะ?!
ถ้ายังไม่ถึงวันนั้นก็ยังไม่รู้สินะ ว่าซานต้าเป็นคนยังไง จะแกล้งเขาหรือจะใจดีกับเขา

"เฮ้อออ... เธอเป็นคนบอกฉันเองนะว่าซานต้าใจดีเสมอ ถ้าเขาใจดีจริง ฉันต้องได้เจอเธอใช่มั้ย?"
.
.


ซานต้าคือคุณลุงใจดีที่พาเขาและเธอมาพบกันในวันคริสมาสต์
ซานต้าคือคุณลุงใจดีที่มอบของขวัญเป็นโลกทั้งใบให้กับทั้งคู่...
แต่ซานต้าก็คือคุณลุงใจดีที่ทำให้เขาและเธอจากกันไปเช่นกัน...

ถ้าตอนนี้ยังยิ้มได้อยู่ ก็ยังอยากจะยิ้มให้มากที่สุด... แม้หัวใจจะกำลังร้องไห้ก็ตาม

.
.

พระเจ้าครับ ถ้ากาลเวลาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอดีตและความทรงจำ
ผมขอให้ภาพนั้นย้อนกลับมาฉายอีกครั้งจะได้มั้ย... แค่ซักครั้ง.. เพียงครั้งเดียว..
แล้วผมจะไม่ร้องขออะไรอีก... แค่ยังรู้ว่าเธอยังอยู่บนโลกใบนี้ ... ก็พอ

ทำไมเวลาที่ฉันคิดถึงเธอ ตอนนี้มันถึงทั้งอุ่นและเหงาในเวลาเดียวกันนะ...

.
.

.

 

อยากรู้มั้ยว่ามันจะจบยังไง? (เงียบ...... สงสัยไม่มีใครอยาก T3T)
แต่ไม่สน ถ้าอยากรู้ รออ่านคำตอบของเรื่องนี้ ในวันคริสมาสต์นะคะ ^^
* จากนี้ไปคงไม่เข้ามาอัพอีกจนกว่าจะถึงวันนั้น .... 25/12/09
แล้วเจอกันค่ะ ขอทิ้งท้ายแบบนี้แล้วกัน หวังว่าจะชอบมันสักนิดก็ยังดีนะ ;]


ปล.ใครรู้คำตอบแล้ว อย่าแอบเฉลยคนอื่นล่ะ ไม่งั้น โป้ง!!! -0-!
ปลล.ปาล์มมี่พี่ขอแปะแทกซอมบี้ ไว้หลังคริสมาสต์เลยนะ คิๆ แล้วจะมากัดฉลองปีใหม่ทีเดียว =w=/
ปลลล.พอดีมีอะไรบางอย่างที่สำคัญมากต้องทำให้เขาที่อยู่แสนไกลเลยต้องใช้เวลา 1-2 เดือนเต็มๆ
หวังว่ากลับมาอีกที จะไม่ลืมกันนะคะ แฮๆ ^^; ขอบคุณทุกคอมเม้นล่วงหน้าเลยขอรับ บ๊ายบี~

Comment

Comment:

Tweet